mobil menu
ara

MEZAR TAŞIN NEREDE ?

MEZAR TAŞIN NEREDE ?
icon yazarNevdet ORTAUĞURLU     21/09/2021     37    Facebook da paylaş
UZAKTA BİR KÖY VARDI; “O KÖY BENİM KÖYÜM” DİYEBİLECEKMİYİZ ?
 
            Kuraklığın hüküm sürdüğü Anadolu coğrafyasında başka bir sorunda ortaya çıkmaya başladı;Bu tehlike kuraklıktan daha beter  olacak çünkü kuruyacak,tarım yapabileceğin vede mezar taşının dikileceği toprağa bile sahip olamayacaksın,    yıllardır sürdürülen  yanlış tarım politikaları, coğrafi yerleşim politikaları,göç   politikalar ,siyasi politikaları yüzünden güzelim Anadolu hem çoraklaşıyor hemde yavaş yavaş ata topraklarımız  elimizden kayıp gidiyor işgal ediliyor.
 
                Çoğu insan zannediyor ki  bir ülkenin işgal edilmesi sadece ordu ile topla tüfekle savaş ile yabancı güçler tarafından gerçekleştirilir; Oysa ki bu yöntemler kısa vade de olabilecek şeylerdir  ;         Köylerin terk edilmesi nedeniyle  kısa vadede göremeyeceğin  hipnoz edilmiş gibi fark etmeden  elinden kayıp giden ata toprağın ,geçmişin olabileceği kimsenin aklına gelmiyor zaman seni hissettirmeden sürüklüyor  yerinden yurdundan doğduğu toprakları terk etmesi azınlık duruma düşmesi bir zamanlar ,toprak sahibi iken mülteci  durumuna düşmek uzun vadede sindire sindire çaktırmadan olacak kötü senaryolar;  Ve vatan eskisi gibi silahımızı kuşanıp kılıcımızı elimize alarak cepheden cepheye koşarak , hendekler kazarak vatan korunmuyor artık.
 
                  Karamanın bir köyünde mesela Taşkalede çiftçilik ,çobanlık yapıyorsunuz,zor şartlar altında yaşıyorsunuz,yani sabah sıkma,akşamları ise bir gün sulu pilav bir gün diri pilav yiyerek hayatınızı sürdürüyorsunuz ve köyün nüfusu 1980 lerde yaklaşık 4500 vatandaş yaşamaktaydı ama  bu gün ise on on beş çoban onların çocukları da şehirde okula gitmekteler ve elli yaş üzere taş çatlasa 400 kişi yaşamakta vede ayda bir iki kişi vefat ediyor gelir kaynakları sınırlı olduğu için üretim az, paylaşım fazla olmasından dolayı insanlar  çocuklarının geleceği için  çeşitli arayışlara girmek zorunda kaldılar; kırsal kesimde yaşayan insanlar çocuğum benim gibi kötü şartlarda yaşamasın ,rezil olmasın köyde değil şehirlerde büyüsün evi arabası olsun dünya yüzü görsün okusun adam olsun diye çabalıyor,hiç düşünmüyoruz,bu terk ettiğimiz topraklarda kimler yaşayacak. şu anda bile ülkemizin en uçra köşelerinde bile   kim olduğunu dahi bilmediğimiz insanlar tarım alanlarında çiftçilik ,çobanlık,hayvan besiciliği yapmaktadır,terk edilmiş topraklar  gelecek dedenizin babanızın size bıraktığı toprakları evleri köyleri tek tek satın alarak yerleşecek  verimsiz beş kuruş etmez dediğiniz toprağınız elinizden alınacak zaten yaşlanmış köy halkı bir zaman sonra yaşamını yitirdiğinde sana artık geçmiş olsun derler.
                     
         Köyün ağlıyor  ve arkandan sesleniyor ;Doğduğunuz yer burası doğup büyüdüğün  geri dönün  çocukluk anılarınıza, ne isterseniz vereyim yeter ki dönüp gelin. Köyün hali dört mevsim, hep sonbahar... Ne gelen var ne giden, kuşlar  uçmuyor ,pamuk tarlalarına benzeyen bulutlar bile gelmiyor artık. Kurmuş dal gibiyim ha kırıldım ha kırılacak haldeyim , Unutma ki anıların,senin ve benim  varlığımla yaşayacak .Doğduğun yerdeki havaya,ağaçlara,toprağa ıssız kalmış sokaklara vefa borcun ,can borcun var,
           Dönüp bakmaz isen köyüne  havasını sormasan hatırını  öldüğünde üstüne toprak atacak köylün ve seni örtecek toprak kalmayacak.
            Gurbette geçmişine dalıyor düşünen insan,özlem duyuyor ; Doğduğu o yerin sadece bir toprak parçası ve duvarları kerpiç evden ibaret değildir, orası doğduğun yerdir.
         Harabeye dönmüş binalar, sokağından çocuk sesi duyulmayan  ,hayallerinin geride kaldığı bir yerdir köyün unutma; Gözünü açtığın,ilk ağladığın, ınga dediğin, emeklediğin , lastik keliklerle arabacılık oynadığın,çocukluğunun geçtiği, atalarının mezarının bulunduğu ,geride kalan anıların baban, annen hatta  yavuklunu bıraktığın yerdir köyün  bu gün belki bu duygulara sahip  olmayacaksın dünya nimetlerinden elini çektiğinde yani öbür tarafı düşündüğünde beni nereye defnedecekler diyede düşünürsün , beni dedemin,annemin  babamın  yanına defnedin diyeceksin ,ama senin köyün olmayacak artık veya o köy seni kabul etmeyecek çünkü sen onu terk ettin arkana bile bakmadan.
 
             
 
                                                                                                             


« Diğer Makaleler [hepsi]
  • İLETİŞİM & ULAŞIM
  • Osmaniye Mah. Fabrikalar Cd. No:44
    Bakırköy / İST
  • 0212 542 68 33 / 34
  • Fax: 0212 542 68 60
  • info@ikev.org.tr
  • • Reklam
  • #Takip Et
  • ikev facebook ikev instagram ikev twitter
Copyright © 2020 İKEV, İstanbul Karamalılar Eğitim ve Kültür Vakfı     [ Web Tasarım & SEO by WEBMESLEK ]